9 mei 2017. Bedankbrief aan TI van ROC Leeuwenborgh - Maastricht. Leerlingen jullie ook bedankt! Daar doen onze Traffic Informers het voor.

14 maart 2017. Reacties na voorlichtingsbijeenkomst ADELANTE   

Op 14.03.2017 vond de voorlichtingsavond bij Adelante plaats. We zouden daar uitleg krijgen over hoe gevaarlijk het verkeer voor je kan zijn en iemand ontmoeten, die daar een slachtoffer van is om ons te kunnen realiseren hoe dat vanuit de perspectief van deze persoon uitziet. Het was heel bijzonder. Ik ging richting het busstation om de bus naar Hoensbroek te nemen. Daar kwam ik iemand tegen die toevallig er ook moest zijn, waar ik pas op de geplande locatie achter kwam. Er was nog een jongen. We gingen allemaal samen met de Halt-medewerker naar boven. Daar zat Danny, een hond en een gitaar in zijn handen, wat mij meteen benieuwd maakte. We gingen zitten en kregen een paar heftige filmpjes te zien over hoe snel en onverwacht er iets ergs kan gebeuren tijdens het deelnemen aan het verkeer. Je bent met een meisje, lekker stoer aan het rijden. Grapjes maken, lachen en ineens moet je iets vermijden waardoor je met deze snelheid naar links moet en vervolgens tegen een aankomende auto aanknalt. Dit is 1 van de voorbeelden hoe het kan verlopen. Het is een kwestie van seconden en je leven kan voorbij gaan. Laat staan deelnemen aan het verkeer wanneer je alcohol hebt gedronken. Danny begon over zijn leven te vertellen. Ik kon mezelf er een beetje in terugvinden. Eerst deed hij het goed op school en deed hij geen rare dingen, maar naarmate hij ouder werd ging hij toch met bepaalde dingen anders om. Hij deed het slechter op school en ging sommige dingen zelf bepalen. Hij ging soms ook met verkeerde mensen om. Wanneer je ouders iets zeggen over je vriendenkring geloof je het niet echt, je denkt dat je alles beter weet, maar achteraf geef je ze wel gelijk. Dat is wat hij zei en wat ik al ook wel eens heb meegemaakt. Niet alleen wanneer ze iets over je vriendengroep zeggen, maar ook op andere dingen wijzen, die anders moeten. Je scooter niet opvoeren, altijd je helm op doen, je best op school doen, verstandig zijn. Hij ging steeds vaker zijn helm niet opdoen, zijn scooter opvoeren zonder dat zijn ouders het wisten tot dat uiteindelijk heel zijn leven daardoor was veranderd. Hij vertelde over de dag dat het gebeurde. Ze wilden samen met een vriend een grap uithalen, die ze al eens eerder hebben gedaan. Maar nog nooit dat die vriend van hem achterop zat. Van wat ik heb begrepen wilden ze een bak tegen een geparkeerde auto aan laten knallen. Het ging mis. Uiteindelijk was zijn vriend overleden, Danny zelf had zijn kaak en beek gebroken en is nu voor de rest van zijn leven blind. Hij kan zich ook niet meer herinneren hoe dat ongeluk gebeurd is. Er was nog een snorfietser, die bij het ongeluk betrokken was en die is er nog net levend uitgekomen. Ik vind het echt heftig en zou het zelf heel moeilijk vinden om het te verwerken voor de rest van mijn leven. Hij is er toch goed uitgekomen en probeert er niet te veel aan te denken. Ik heb veel respect voor hem. Hij heeft ook lang moeten revalideren en alles koste hem heel veel geld. Ik ging echt beseffen dat ik het allemaal wil voorkomen. Hij heeft nu een vrouw en kinderen. Gelukkig kan hij als nog blij zijn met wat hij heeft en kan hij als nog een leuk leven hebben. Ondanks alle moeilijkheden heeft hij toch gitaar leren spelen wat ik super tof vond. Hij herhaalde heel vaak dat zijn ouders gelijk hadden met alles waarop ze hem waarschuwden en dat hij nu wel alles anders had gedaan. Mijn vragen die ik voor hem had zijn in ieder geval allemaal beantwoord. Zoals: Hoe ziet je leven er nu uit ? Wat is je grootste boodschap voor ons ? Wat zou je anders doen en wat vind je nu van wat je ouders altijd tegen je zeiden ? Ik denk er nu heel anders over en elke keer wanneer ik mijn helm niet op wil doen, ga ik eraan denken. Die hele ervaring laat je niet alleen anders over het verkeer denken, maar ook over heel je leven. Ik ga nu veel meer ‘gewone’ dingen waarderen. Zoals het zien, horen, voelen, lopen. Je moet er dankbaar voor zijn, want het kan zo voorbij zijn. Soms doe ik toch eigenwijs tegen mijn ouders, maar ik denk dat ik nu beter naar ze ga luisteren. Ik wil niet in dat soort moeilijke situatie komen. Ik kan beter dingen voorkomen. Ik ben van mening dat iedereen in plaats van een boete zo’n voorlichting mee zou moeten maken. Wanneer je tegenover die persoon zit brengt het je in reflectie en op een van de andere manieren werkt het effectiever. Je kan wel een boete betalen, maar uiteindelijk blijven mensen toch hun fouten herhalen. Dat was dus ook bij Danny het geval. Ik hoop dat hij nog veel mensen gaat helpen en zijn leven nog mooier kan maken. Speciale ervaring!

Op dinsdagavond om 18.00 uur werd ik verwacht bij revalidatiecentrum Adelante om een voorlichting bij te wonen van Danny. Hij is door een scooterongeluk 16 jaar geleden blind geworden. De bedoeling van de avond was om zijn verhaal aan te horen en tevens ook vragen te stellen die betrekking hebben op zijn ongeluk zodat we een goede indruk krijgen van wat de gevolgen zijn als je je niet aan de regels houdt binnen het verkeer. Om me een beetje te oriënteren heb ik een kijkje genomen op de website van Adelante zodat ik kon zien wat het revalidatiecentrum precies inhield. De filosofie van Adelante is: haal het beste uit jezelf. Zij zeggen dat hun werk heeft te maken met doorgaan, niet opgeven. De cliënten die bij hun in behandeling zijn, hebben te maken met een beperking. In sommige gevallen is deze beperking tijdelijk, in andere gevallen permanent. Deze beperkingen kunnen een gevolg zijn van een zware operatie, een handicap door een chronische ziekte of een ernstig ongeval zoals bijvoorbeeld bij Danny. Adelante focust op de mogelijkheden: wat kan iemand nog wel en hoe kunnen we dat gebruiken om diegene vooruit te helpen, uit te dagen en het beste uit zichzelf te halen. Met specialistische en geavanceerde behandelmethoden, hulpmiddelen en voorzieningen helpen wij zij de cliënten op weg naar hun herstel. Belangrijk is dat de cliënt zo zelfstandig mogelijk zelf zijn dingen kan doen. Adelante biedt allerlei behandelprogramma’s aan met verschillende disciplines zoals ergotherapie, fysiotherapie, logopedie, verpleging, maatschappelijk werk en psychologie. Ik had er wel al eens van gehoord maar kon me er geen voorstelling van maken. Toen ik dan ook met mijn moeder kwam aanrijden stond ik te kijken van hoe groot het gebouw wel was. Eenmaal binnen tijdens het wachten zag ik allerlei mensen van verschillende leeftijden lopen. De ene in een rolstoel, een andere weer met krukken etc. Je vraagt je dan inderdaad af wat zou er gebeurd zijn waardoor diegene hier moet verblijven en ook krijg je best wel respect voor die mensen dat ze hele weg doorlopen om toch met hun beperking door te gaan met hun leven. We werden uiteindelijk afgehaald door de Halt-medewerker om samen naar een vergaderruimte te lopen. We waren met een klein groepje. Danny was reeds aanwezig in de ruimte met zijn blindengeleidehond alsook nog een medewerkster van Adelante zelf. We moesten ons even persoonlijk voorstellen en aangeven waarom we in aanraking waren gekomen met Halt. De overige hadden allemaal te hard gereden en ik was de enigste die in principe op de scooter was gestapt en had gedronken. Nou ik kan zeggen dat ik me echt schaamde zeker omdat ik de enige met dit was. Ik wist eigenlijk niet waar ik moest kijken zeker omdat Danny er volgens mij ook van schrok. Toen Danny vertelde hoe zijn ongeluk gebeurde was ik tamelijk onder de indruk. Altijd eerst een gewone jongen en brave jongen geweest en uiteindelijk door verkeerde vrienden toch ook stomme dingen gaan doen. Ook de ouders die altijd toch wel waarschuwde met name ook over de snelheid van zijn scooter en dan toch niet luisteren. En dat zijn vriend die achterop zat uiteindelijk de dag na het ongeluk was overleden. Op dat moment dacht ik aan mijn ouders die me toch heel duidelijk hebben gemaakt als je drinkt stap niet op je scooter want je weet nooit wat gebeurt en dan zeg je ja ik weet het en dan heb ik het toch uiteindelijk 1 keer gedaan en meteen raak. Ik stond ook meteen stil bij het feit dat het heel anders had kunnen aflopen zowel met mij als mijn vriendin die achterop zat alsook een andere weggebruiker(s). Voor hetzelfde was het mij overkomen en zat ik in zo’n zelfde situatie misschien wel blind, of bijvoorbeeld verlamd en wat als mijn vriendin dit ook was overkomen door mij. Ik zou het me nooit vergeven. Danny had ik ook gevraagd wat de emotionele en financiële gevolgen zijn geweest voor hem, zijn familie en de ouders van zijn vriend. En dan hoor je toch inderdaad het vele verdriet, de zware tijd voor beiden ouders en de familie eromheen. De pijn die je voelt doordat door jou je vriend er niet meer is en te weten dat de ouders van zijn vriend hun zoon voor altijd kwijt zijn. Maar ook voor Danny zelf de schok dat hij nooit meer zou kunnen zien en daarmee om te gaan, alle emoties komen dan boven drijven van boosheid, verdriet, vragen waarom en hoe stom ben ik geweest etc.. Dan hebben we ook nog de financiële gevolgen zoals de ziektekosten waar je mee te maken krijgt en de revalidatiekosten. Daar scheep je in principe ook je ouders mee op want tenslotte heb je een leeftijd waarop je deze kosten praktisch nog zelf niet kunt dragen. Als ik dan naar mezelf kijk, ik zou er niet aan moeten denken dat als het verkeerd zou zijn afgelopen waar ik mijn ouders mee zou opschepen maar ook mezelf. Het feit dat je mensen die je liefhebt verdriet en pijn bezorgt alsook bij jezelf. Zeker mijn ouders ze doen heel veel voor mij. Ze zorgen dat ik een goed leven heb waarin ik alle kansen krijg om me te ontwikkelen zoals bijvoorbeeld de opleiding te kunnen volgen die ik graag wil doen maar ook samen leuke dingen te doen zoals met mijn moeder bijvoorbeeld weekendtrip naar een stad of shoppen. Dit zou zomaar allemaal in een klap verdwenen kunnen zijn. Mijn ouders werken alle twee even hard om het leven zo aangenaam mogelijk te maken en ook leuke dingen te kunnen doen. Stel dat ze in plaats daarvan hadden moeten werken om het gezin te onderhouden maar daarnaast ook alle medische kosten te moeten dragen dan zou ons leven er heel anders uitzien. Ook te weten dat ik mijn ouders een verdriet zou gaan bezorgen omdat bijvoorbeeld zij zich zouden afvragen wat hadden we beter kunnen doen, zijn we wel goede ouders, hoe nu verder met de toekomst van hunzelf en mij. De hele thuissituatie zou uit elkaar vallen lijkt mij. Ik wil ze dit absoluut niet aan doen want een ding weet ik zeker dit verdienen ze absoluut niet. Ik ben zo blij met mijn ouders, ze staan altijd voor mij klaar daar waar nodig en ik begrijp nu ook dat ze me dingen proberen te leren zoals ook hele bekende levenslessen. Ik vroeg Danny ook hoe hij het revalidatieproces had ervaren tenslotte kan ik me voorstellen dat het niet niks is. Toen Danny nog in het ziekenhuis lag, zag hij alleen maar zwart maar hij had zoiets van dat komt over een paar weken wel goed het heeft even tijd nodig. Hij was nog niet op de hoogte dat hij nooit meer zou kunnen zien en dan op een geven moment het bericht krijgen dat je inderdaad de rest van je leven blind zult zijn. Zijn wereld stortte natuurlijk op dat moment in elkaar wat ik ook helemaal begrijp. Het feit dat je eerst alles kon zien en dat je dan opeens alleen maar zwart ziet, je wordt zo afhankelijk van het geluid om je heen. Voor Danny was het revalideren in het begin zeer moeilijk vooral het accepteren van de hele situatie speelt een belangrijke rol hierin. Het hele proces heeft hij stapje voor stapje moeten doorlopen en het ging dan ook langzaamaan steeds beter. Door de diverse behandelprogramma’s en natuurlijk het ook praten erover kon hij het steeds beter accepteren en vond voor zichzelf dan ook een weg om verder te gaan met zijn leven. Hij heeft een beperking maar kan dus goed zelfstandig leven dankzij hulpmiddelen en zeker niet te vergeten zijn blindengeleidehond. Ik heb groot respect voor hoe Danny omgaat met zijn situatie en hoe hij in het leven staat. Ik vond het mooi om te horen dat hij ondertussen een vriendin heeft waarmee hij samen een gezin heeft. Ik kan me eigenlijk geen voorstelling hoe het zou zijn als ik zoiets zou moeten doorlopen. Ik denk dat ik verschrikkelijk gefrustreerd zou zijn om zo’n revalidatieproces te moeten doorlopen en te weten dat je misschien nooit meer kunt zoals je het altijd gedaan hebt. Het accepteren van een situatie is meestal het moeilijkst en dat doet volgens mij ook het meest pijn. Ik stelde Danny ook de vraag hoe hij tegenwoordig met zijn leven omgaat en hoe zijn ongeluk zijn toekomstbeeld had veranderd. Hij gaf aan dat hij tegenwoordig doordat hij het geaccepteerd heeft redelijk goed met zijn leven kan omgaan. Hij is er eigenlijk niet meer zo dagelijks mee bezig met het ongeluk alsook de beperking die hij heeft. Wat werk betreft door zijn beperking doet hij niet het werk wat hij wilde doen maar dat is ook wel begrijpelijk. Er zijn dingen in het dagelijkse leven die voor een ander heel normaal en makkelijk zijn maar voor hem toch wel zwaar. Hij noemde als voorbeeld op de dagelijkse dingen met zijn kinderen. Maar hij gaf aan dat het goed met hem gaat en daar heb ik dan ook groot respect voor. Toen ik na afloop met mijn moeder in de auto zat heb ik alles nog eens nabesproken met haar. Mijn moeder vroeg of het indruk op mij had gemaakt en ik gaf aan dat het dit zeker heeft gedaan. Mijn moeder was best wel geschrokken van het verhaal van Danny zoals dat gebeurd was en welke gevolgen dit heeft gehad net zoals ik. Mijn moeder gaf aan stel je nu eens voor dat het jou geval zo was gelopen waar je blij voor mag zijn dat dit niet is gebeurd, hoe zou jij je voelen en hoe zou jij met deze situatie omgaan. Ik gaf aan dat ik heel blij was dat het mij niet is overkomen en dat ik er niet aan moest denken dat er iets gebeurd zou zijn en dat ik zowel mijzelf, mijn ouders, mijn vriendin en iedereen eromheen zoveel pijn en verdriet zou aan doen. Het heeft me nog meer aan het denken gezet als dat ook al het gesprek bij Halt als de straf me aan het denken heeft gezet. Ik heb nu met eigen ogen kunnen zien wat een groot gevolg een ongeluk kan hebben. Ik realiseer me dat ik inderdaad heel verkeerd gehandeld heb en dat ik gewoon die scooter had moeten laten staan en niet denken oh dat gaat wel zeker als ook mijn ouders me hiervoor gewaarschuwd hebben. En dat doet ook pijn dat ik het vertrouwen van mijn ouders gewoon zomaar in de wind gooi. Ik kom er nu achter dat ze deze dingen niet zomaar tegen me zeggen en me dingen willen laten zien en leren. Zij hebben tenslotte meer levenservaring dan ik en weten denk ik ook veel beter wat bepaalde situaties voor een gevolgen kunnen hebben. Ik weet in ieder geval dat in de toekomst beter ga nadenken over de dingen die ik doe bijvoorbeeld ook goed kijken wat voor een consequenties aan iets vastzitten en wat voor een gevolgen dit ook heeft voor mijzelf en mijn directe omgeving. Ik weet sowieso dat ik absoluut niet meer zal drinken als ik ook maar op een scooter moet stappen of straks als ik een rijbewijs heb in de auto stap en zelfs niet op de fiets. Laat ik dan maar vervoer regelen zoals mijn ouders of de ouders van vrienden of een taxi of openbaar vervoer dan weet ik dat ik veilig thuiskom en geen domme dingen doe en met levens speel. Ik weet nu ook dat alcohol een veel grotere boosdoener is dan dat je eerste instantie verwacht. Het kan in principe je leven en je toekomst kapot maken. Ik moet er niet aan denken dat ik eigenlijk heel mijn toekomstbeeld bijna naar de klote heb geholpen door met drank op toch te rijden. Voor hetzelfde was ik en mijn vriendin in het ziekenhuis belandt, waren we misschien zo erg verongelukt dat we ook een beperking hadden opgelopen en dat we daar mee moesten leren leven. Kon ik niet verder met mijn opleiding schoonheids-specialiste en moest ik mijn droom opgeven om ooit voor mijn eigen een eigen schoonheidssalon te beginnen. Ik ben namelijk hard aan het werken om voor mijzelf dit op te bouwen en dat gaat nu zo goed en dan te bedenken dat je dit in een keer zomaar weggooit. Ook weet ik dat ik in de toekomst in het geval dat een van mijn vrienden heeft gedronken en op een scooter wil stappen of in een auto dat ik daar niet bij ga zitten en er ook alles aan doe dat die persoon zelf gaat rijden. Ik zou ervoor zorgen dat deze de scooter of auto zal laten staan en een taxi neemt. Ik zie nu in dat mijn vriendin die achterop heeft gezeten dat ook bij mij had moeten doen en me had moeten zeggen “laten we de scooter staan we gaan wel met de bus naar huis of bellen een van onze ouders”. Maar helaas dat is niet gebeurd. Ik weet wel dat mijn vriendin door dit hele gebeuren ook is geschrokken zeker omdat ze ziet welke straf ik nu moet doorlopen en het feit dat mijn moeder ons beiden ook heeft aangesproken op ons gedrag van hoe stom we hebben kunnen zijn zeker te weten hoe mijn ouders maar ook haar ouders erover denken. Een keer en nooit meer. Je denkt oh dat kan wel maar dat kan absoluut niet. Het was mijn eerste keer dat ik dit heb gedaan en ook absoluut de laatste keer. Mijn moeder gaf al aan je denkt oh dat gaat wel en ik ben zo thuis maar nu zie je maar weer dat je de pech hebt de eerste keer en de politie heeft jou meteen te pakken. Mijn ouders hopen dan ook dat ik hier dan nu ook heel goed van geleerd hebt en dat dit geen tweede keer meer gaat gebeuren en ik kan zeggen oh ja ik heb hier zeker van geleerd en ik garandeer hun alsook naar jullie toe dit gebeurt absoluut geen tweede keer. Ik ga niet nog een tweede keer zo dom zijn maar ik ga me gedragen als iemand die zijn verantwoordelijkheid neemt zoals het moet en ook van mij verwacht wordt. Ik bied dan ook mijn excuses aan mijn ouders en mijn vriendin voor het risico dat ik heb genomen en wat ben ik blij dat het allemaal goed is afgelopen en er geen horrorverhaal van is geworden.

17 februari 2017. Muisstille leerlingen van scholengemeenschap Sophianum te Gulpen. Heel boeiende gastlessen en mooie reacties in diverse klaslokalen.

22 november 2016. TVellef maakt opnames bij Lyceum Schöndeln te Roermond.

26 september 2016. Werkbezoek gedeputeerde E. Geurts bij TI-gastlessen TREVIANUM te Sittard.

20 juli 2016. Foto's gezellige teambuildingsdag Traffic Informers Limburg te Simpelveld.

20 juli 2016 TI-teambuildingsdag.


1 maart 2016.  Warme overdracht projectbureau Traffic Informers Limburg - VanSchijndelAdvies.

Vanaf 1 maart 2016 is projectbureau Traffic Informers Limburg ondergebracht bij VanSchijndelAdvies. Wij bedanken mevrouw A. Roberts voor haar tomeloze inzet voor het project Traffic Informers Limburg en voor alle goede zorgen van haar Traffic Informers. Wij werken samen met mevrouw A. Roberts aan een vlotte en warme overdracht van het project. Ook bij VanSchijndelAdvies zullen de Traffic Informers centraal staan. Voor vragen over het project Traffic Informers Limburg kan iedereen vanaf nu terecht bij VanSchijndelAdvies. Wij vertrouwen op een prettige samenwerking -zoals iedereen gewend is geweest- en snel tot ziens. Met vriendelijke groet Jan van Schijndel - projectleider Traffic Informers Limburg.